Het aller aller allerlaatste berichtje over de hele periode van de Spelen. Ze zijn echt gedaan, nu ik thuis ben (sinds enkele uren) besef ik het meer dan ooit. Weer twee jaar lang aftellen, weer twee jaar lang wachten, veel te lang wachten…

Na het galabal zijn we nog iets gaan drinken met de jongeren, inclusief Bob & Bas van Nederland en ook Lasse van Denemarken. Het werd een geslaagde avond met cocktails en veel plezier. ’t Was leuk om nog eens allemaal samen te zijn.

’s Morgens was helaas de meerderheid verdwenen. We zijn met de waalse jongeren nog gezellig gaan mcdonaldsen, heerlijk eens geen deftige opgeklede maaltijd. Nadien ook van hen weer afscheid genomen, het was zalig veel jongeren in de groep te hebben. Dan hebben we de stad bezocht en wat gewinkeld, ook dat was dringend nodig want daar was nog geen tijd voor geweest. We zijn nog naar de organisatie geweest, hen bedankt en dan ook de boom weer bezocht. Hij is zo mooi en staat daar in de vlakke zon te schitteren. De honderden gekleurde lintjes van alle deelnemers hangen mooi te bengelen als een niet te vergeten herinnering. Ik kan uren over de pracht van de boom vertellen, wat ik natuurlijk niet zal doen, ik wil enkel zeggen dat het een symbool is dat ik nooit zal vergeten en dat ik over enkele jaren graag terug naar Vichy wil gaan om onze boom te bezoeken.

Na Vichy gingen we verder naar Parijs, een stad die Steven nog nooit bezocht had en natuurlijk willen we graag dat hij die kans krijgt. Daarom een tochtje langs de belangrijkste monumenten van de prachtig stad. Hij heeft er duidelijk van genoten! Na ons boottochtje stonden we nogmaals voor de Eiffeltoren en die begon opeens volledig te schitteren. Prachtig! Voor we het wisten was het bijna middernacht als we de metro weer opstapten. Moe maar tevreden van onze trip kwamen we toe in ons luxehotel (tov dat van Vichy). Heerlijk genoten van een douchke en gezellig ons bedje in om morgen de laatste dag in te gaan.

Na Parijs mochten we één ding niet vergeten, Disneyland! Een droom van Hanne die uit kwam en natuurlijk vond ook ik dat mooi meegenomen. Voor de verandering nog een keer vroeg uit ons bed, genoten van een heerlijk Frans ontbijt en nadien gepakt en gezakt richting Disneyland. Eens toegekomen bleek er een pak volk te zijn, maar dat was geen probleem met onze speciale pasjes. Hanne was meteen gek van Disneyland, maar nadien bleken ook Steven en Mariëtje het superfijn te vinden. Dat was een hele opluchting! Het werd natuurlijk weer een prachtige dag, met een beestjesjacht voor Hanne (want ik sta al met alles op de foto haha).  Na vele parades vloog de dag jammergenoeg om. ’s Avonds de hele periode afgesloten met enkele glaasjes beklonken, de hele periode was in één woord formidabel, wellicht de beste Spelen ooit…

Na een hectische avond (met dank aan Hanne, haha) was vandaag de atletiek aan de beurt. Het weer was wat frisser, wat ideaal uitkwam voor de atletiek dag. Het weer was eigenlijk net goed. Aangezien er wat ‘accidentjes’ waren vanwege de warmte, vermoeidheid en dit en dat hebben we besloten de atletiek voor het vlaamse team af te schaffen. En dat is een slimme beslissing vind ik zelf. Ik ga niet in detail treden omtrent de gebeurtenissen (er is geen ruzie ofzo) maar we waren allemaal op. Laten we het daarop houden. Geen atletiek voor ons, maar we gingen natuurlijk wel kijken want enkele waalse deelnemers hadden vandaag hun grote dag. Na onze dekens op het grasveld gelegd te hebben konden we meteen wat slaap in halen. Ondertussen ook de Belgen aangemoedigd en veel foto’s genomen. De atletiekdag is wellicht de mooiste dag van de week. Iedereen is aanwezig, want er is niets anders te doen dan atletiekonderdelen. En iedereen supportert voor iedereen van op de goed gevulde tribune of langs de baan.

De 100 en de 400 meter gingen voor Radjendra, Claudine en ook voor Pascal super goed. Ze haalden allebei medailles (welke weet ik niet precies, dat plaats ik hier achteraf wel).  Nadien gingen zowel Radjendra als Vincent voor de 4000 meter cross country. Was echt heel mooi om te zien al dat gesupporter om iedereen. Er liepen enkele speciale personen mee, onder andere een man van 82 van Israël, een man die maar liefst 30 jaar hart getransplanteerd is (we hebben z’n transplantatieverjaardag hier gevierd, want het was net binnen de spelen) en ook één stukje van een tweeling. De tweeling bestaat uit twee zussen van in de dertig geloof ik en ze zijn beide longgetransplanteerd, de ene al enkele jaren en de tweede heeft net een re-transplantatie gehad, negen weken geleden. Zij komen speciaal uit Australië  en komen de Wereldspelen voor volgend jaar promoten, was echt super! De zus die het langst getransplanteerd is loopt marathons en aan geen van beiden zie je niet dat ze dit hebben meegemaakt, twee superknappe vrouwen! Het groepsgevoel is heel duidelijk aanwezig tijdens de atletiek, en ja dan sta ik daar te kijken en volop te genieten van al dat moois. Iedereen is nog voor de laatste keer hetzelfde en dat is zo gemakkelijk. Niet telkens uitleggen dat dit niet kan of je dat niet mag, gewoon iedereen weet wat er met je gebeurt is en niemand bekijkt je of stelt vragen. Dit is zo’n heerlijk gevoel.

Dat het vandaag de laatste avond is komt hard aan, het is niet voorbij gevlogen maar voorbij gesjeest (om het op z’n mooi vlaams te zeggen haha). Het is echt veel te snel gegaan, we hebben zoveel nieuwe mensen leren kennen. We hebben veel gesport, veel gewonnen, ook wat verloren, maar al bij al blij dat we erbij konden zijn en dat het groepsgevoel en de sfeer binnen de Spelen echt super was. De organisatie was prachtig, het hotel was picobello, de locaties van Vichy waren uitermate sjiek, en zo kan ik uren doorgaan. Voor mij wellicht de meest geslaagde Spelen ooit!

Nadat de disciplines voorbij waren kwam er nog een belangrijk moment, eerst de ereronde en dan een boomplanting ter herdenking aan de Spelen. Niet alleen hierom, maar ook om alle donoren eens hartelijk te bedanken. Er zijn hier honderden mensen aanwezig die het levende bewijs zijn dat orgaandonatie iets prachtig is en dat het zoveel mensenlevens kan redden. Het was een mooi en emotioneel moment. Elke deelnemer mocht er een lintje aan hangen als ereteken aan de donors.

Een uurtje later stonden we gedoucht en uitgedost klaar om aan het galabal te beginnen, het echte einde van de Spelen. Na een geslaagde avond met lekkere kreeftjes en nog meer lekker eten, moesten we helaas afscheid nemen van medespelers, medetransplanten en van vrienden. Wat dat ben je hier snel van elkaar, het is een prachtig evenement en de geschikte plaats om mensen te leren kennen die in hetzelfde schuitje zitten als jij en begrepen worden is zo belangrijk, dat kan nergens beter dan hier.

Met dank aan iedereen die het voor mij hier zo geslaagd heeft gemaakt, met dank aan de zware tegenstanders (het was de moeite waard!), de mede Belgen en natuurlijk dank aan Hanne & Steven voor de meer dan geslaagde tijd!

Badminton, ik had er zoveel meer van verwacht, en het eindigde in één grote teleurstelling. Aangezien badminton mijn hoofdsport is wou ik natuurlijk graag een medaille. Dat was echter gemakkelijker gezegd dan gedaan. Ik was moe en had geen kracht om deftig door te gaan. Bovendien was de tegenstand echt zo zwaar… Alles ging fout, buiten slagen, foute opslagen en stomme missers, van de zenuwen, moeheid en de warmte. En natuurlijk heb ik mijn best gedaan, maar het ging bij momenten echt gewoon niet.

Ik zeg hiermee niet dat ik niet won, maar dat het echt met de grootste moeite van de wereld badmintonnen was. Na lange en vermoeiende matchen heb ik onverwachts toch een zilveren medaille gehaald. Net als twee jaar geleden haalde ik het niet van de Finse Milla, dit jaar was het echter spannend, dat kon je twee jaar geleden niet zeggen…

Na de middag begon het dubbelspel en hoewel we wat hadden kunnen uitrusten ging het weer niet echt naar onze zin, maar kom, we behaalden opnieuw een zilveren medaille en daar zijn we meer dan tevreden mee!

Het was best een leuke namiddag en ik heb er ook echt van genoten, maar ik vind het gewoon jammer dat ik er niet meer heb kunnen uithalen. Ik weet dat we het kunnen dus ja… Ach ja,nog harder trainen en volgende keer beter.

En we zijn er weer… De dagen zijn hier gigantisch lang en vermoeiend. Wij staan op tegen half zeven, en zijn tot hiertoe nooit voor 2 uur ons bed in geraakt. Dat maakt het nog geen vijf uur per nacht, maar dat hebben we er graag voor over. Vandaag is het echter anders, op tijd vertrokken van het barbecuefeestje om morgen fris en monter te kunnen badmintonnen. Het is voor mij de belangrijkste sport van de hele week en ik wil dan ook niet moe zijn of een wrak blijken. Ik (en ook Hanne) hebben er keihard voor getraind om hiervoor te gaan. We zijn veel beter dan bij de vorige edities al zeg ik het zelf, maar onze tegenstand zal zwaar zijn. Alweer duimen dus!

Vandaag was vermoeiend, warm en spannend! Voor de ‘fun’ hadden we ons ingeschreven voor een wedstrijdje petanque. Aangezien dat hier in Frankrijk een echt sport is kon dit niet ontbreken op dit tornooi. Het was toegankelijk voor iedereen (ook de supporters) maar er moest in elk team minstens 1 transplant zijn. Zo kwam ik in één van de 4 Belgische teams terecht. Wat eigenlijk lachend en voor de fun begon werd algauw bittere ernst. Na al onze matchkes gewonnen te hebben bleken we bij de vijf besten te gaan en te kunnen strijden voor een titelplaats. Dankzij een loting mochten we één ronde overslaan, godzijdank! De tegenstanders waren zeer straf, en eerlijk gezegd dacht ik dat we een afgang gingen beleven van hier tot weer thuis. Vooral Frankrijk bleek echt sterk (wat wil je!). We kwamen eerst uit tegen Frankrijk (die stuurden eerst Nederland naar huis).

De afgang werd een zwaarder en zwaarder, 1-10 was de stand (ik moet je wellicht niet vertellen wie er voor stond). En toen gebeurde het, we maakten het ene punt na het andere. Frankrijk was geïrriteerd en begon meer fouten te maken. Wat 1-10 was, werd heel wat later 13-10, we wonnen tegen Frankrijk. Iedereen verbaasd, wij overgelukkig naar de finale tegen Zweden! Ze bleken duidelijk minder goed dan Frankrijk, maar toch bleven ze scoren. Wederom 1-10 en wat je al kan raden werd ook snel de waarheid. We kwamen er weer bovenop en wonnen uiteindelijk de veel te zware petanquewedstrijd! We hebben gespeeld van half negen deze morgen tot 17u deze namiddag, met een uurtje lunchpauze. De zaal was bloedheet, er was gelukkig veel koude drank en ik was blij dat ik in de douche stond, een beker rijker!

Op een kwartiertje mij klaargemaakt voor de barbecue. Het was leuk en gezellig… Nu wil ik eigenlijk gewoon gaan slapen en hopelijk niet te zenuwachtig zijn voor morgen! We kennen onze tegenstanders (en het zijn er veel dit jaar) en we weten zeker dat we tegen twee kunnen winnen (Groot Brittanië en Zweden), in Napels ben ik echter in de finale verloren tegen Finland, maar mits de training moet dit dit jaar wel lukken… In het dubbel gaan we het wellicht iets gemakkelijker hebben denk ik.

Ik wil ons ook nog even excuseren dat er nog geen foto’s op de site staan of toch maar enkele onder de blogs, maar we schrijven deze blogs altijd in de late uurtjes en hebben echt de tijd en de energie niet om nog foto albums aan te maken. Deze komen alsnog tijdens ons verblijf in Vichy, anders als we thuis zijn. Ook wij vinden dit heel jammer…