Zaterdag 6 september ’08:

De laatste sportdag was een feit. Het ideale moment om even de winkelstraten af te kuieren. Een beetje shoppen, dat hoort er nu eenmaal bij natuurlijk. Na het shoppen was het tijd om weer terug te gaan naar de atletiek piste. Eens aangekomen was de regen niet tegen te houden. Het water viel met momenten met bakken uit de lucht. Hierdoor had alles vertraging en moesten we maar wachten en wachten. Wanneer alle nummers gelopen waren, was er nog een funrace 4x100m voorzien. De kriebels om mee te lopen kwamen naar boven en het opwarmen kon beginnen. We stonden bijna in de startblokken toen er afgeroepen werd dat de funrace niet gelopen werd. Ik was zo ontgoocheld dat het werd afgelast. Na al het wachten konden we eindelijk naar ons hotel terug om ons klaar te maken voor het galadiner. Een halfuur beslissen wat aan te doen, een halfuur klaarmaken, … Iedereen netjes opgekleed en klaar om te vertrekken. Na een kleine toespraak mochten we rij per rij naar het buffet om al dat lekkers op ons bord te scheppen. Er was een ruime keuze uit warm en koud buffet. Op het grote scherm werden foto’s getoond die tijdens de spelen genomen waren. Stéphanie en ik kwamen wel enkele keren voor in de korte filmpjes. Na het dessert, dat eigenlijk tegenviel, werd Dublin voorgesteld. In 2010 worden daar de Europese Spelen voor transplanten en dialyse patiënten georganiseerd. Deze zullen doorgaan begin augustus. Het hotel, de sportaccommodaties, theater, … alles werd uitgebreid voorgesteld. Een live band bracht sfeer in de zaal, het feest kon beginnen. Enkele glaasje wijn verder, werd het alsmaar leuker en losser. Ook na het optreden bleef het een gezellige boel. Om 4.30u kropen we ons bed in. De tocht tot ons hotel moet wel hilarisch geweest zijn. Hakken en alcohol … maar we zijn veilig en wel in ons hotel aangekomen. De oogjes vielen al snel toe.

Vrijdag 5 september ‘08:

Rustig opgestaan en ons klaargemaakt voor het ontbijt. Terug op onze kamer, besloten we om te gaan supporteren voor Mario. Hij nam deel aan de bowling. Na een half uurtje trammen en bussen kwamen we aan op de bowling. Wat een drukke bedoening. Overal waar je keek zag je bier, bier en nog eens bier. Luidruchtige Kroaten, Sloveniërs, Duitsers, … De ene pint na de andere. En het zijn wel degelijk halve liters bier die naar binnen vloeiden. Onze teamgenoot was net aan zijn wedstrijd begonnen. Het zag er goed uit. Geweldig om te zien hoe de bowlingballen met effect de kegels omver duwde. Maar al gauw kwamen de zenuwen boven. Concentratie was hier onmogelijk, spijtig genoeg. De eindstanden lagen zo dicht bij elkaar dat het spannend werd wie er in de prijzen zou vallen. Na afloop keerden we terug naar het hotel om van daaruit richting atletiek te gaan. Het was even zoeken maar uiteindelijk vonden we de atletiek piste. Het was nog even wachten voor Guido aan de start verscheen. Bij de 400m kwam hij in actie. Al snel was duidelijk dat de bronzen medaille binnen was. Om 17.30u werd er een minimarathon gelopen op de plaats waar de openingsceremonie was. Met zijn allen de bus in en hop richting minimarathon. Transplanten gingen als eerste van start daarna de dialyse patiënten en als laatste gingen de vrijwilligers in de startblokken staan. Nadat de laatste loper over de finish lijn kwam gingen we richting avondeten. De avond werd afgesloten met een Duitse pint in een cafeetje.

Donderdag 4 september ‘08:

Vanaf vandaag waren wij de supporters van dienst, dus we konden iets langer slapen. Op het programma vandaag, wielrennen. Het weer viel tegen, het regende. De organisatie liep hier een beetje in het honderd. Er waren geen veiligheidsspelden, er was geen onderdak voorzien voor de wielrenners, …. Gelukkig had ik veiligheidsspelden bij en kon ik enkele uit de nood helpen. De tijdrit moest eerst gereden worden. Een voor een kwamen ze over de finish, de ene al wat sneller dan de andere. De uitslagen waren nog niet bekend. Omdat het weer zo slecht was, werd er besloten om terug te keren naar het hotel om op te warmen en droge kledij aan te trekken. Om 16.30u ging de uiteindelijk koers van start. 16,5 km moest er gereden worden voor de finish bereikt werd. Ongeveer 20-25 min. De finish ging razend snel. Een hele groep wielrenners kwamen gelijk aan. De fotografen moesten helpen bij het uitmaken wie er eerste, tweede en derde was. Gideon, Nederlandse transplant, behaalde goud (misschien wel dankzij mijn ‘gouden’ veiligheidsspeldjes). Alles sinds een dikke proficiat!. De medaille - uitreiking vond ook deze keer plaats na het eten. Daarna werden we uitgenodigd op een drink, in de night club ‘Odeon’. De sfeer was ver te zoeken eerlijk gezegd dus zijn we maar enkele minuutjes gebleven. Op weg naar het hotel, gingen we nog een hapje eten in een kebabzaak. De dürüm was zo lekker. We hadden een vermoeiende dag achter de rug dus kropen we snel onder de wol.

Woensdag 3 september ‘08:

De belangrijkste dag, voor mij, van de spelen was aangebroken. Vandaag was badminton aan de beurt. Hier hadden we zo naar uitgekeken en hard voor getraind. Een extra stevig ontbijt konden we zeker gebruiken. Een halfuurtje opwarmen voor de het startsein werd gegeven voor de eerste match. Dubbel mix ging als eerste van start. Nadien volgde single mannen en rond 11u single vrouwen. We kregen zenuwen van het wachten. Het niveau was ook iets hoger. Mijn eerste match verloor ik. Ik was zo kwaad op mezelf omdat ik enkele stomme punten heb laten liggen. De moed zakte even in mijn schoenen, maar ik moest ervoor blijven gaan want er stonden nog matchen te wachten. Mijn tweede match gingen stukken beter en deze won ik met twee keer 15 - 4. Een zilveren medaille lag ervoor mij in het verschiet, dus ik was enorm blij. In het lunchpakket zaten deze keer 2 kleine zakjes haribo snoepjes i.p.v. een appel. Eindelijk eens iets wat lekker was en wat me smaakte. Dubbel spel vond namiddag plaats en het wachten duurde echt lang. We werden moe van het wachten en onze energie raakte op. Gelukkig dat we nog eens konden opwarmen voor we aan het dubbel spel moesten beginnen. Samen met onze twee trouwe supporters van Nederland, sloegen we enkele pluimen. Eindelijk gingen ze van start met het dubbel spel voor vrouwen. De tegenstanders waren sterk, maar we stonden ons mannetje. In ons eerste match stonden we zelfs een tijdje aan de leiding. Maar door enkele kleine foutjes verloren we nipt deze wedstrijd. Ook in onze 2de match ging de score gelijk op. De vermoeidheid deed ons de das om. Maar we mochten trots zijn op onze prestatie. We mochten een bronzen medaille in ontvangst nemen. De medaille - uitreiking vond plaats na het eten. Het was een super gevoel om twee keer op het podium te staan in een volle zaal. Voor mij was dit de laatste sportdag, dus hier mocht een glaasje op gedronken worden. In de bar van het hotel klonken we met enkele teamgenoten op de overwinningen die tot hiertoe al behaald werden. Laat werd het niet, we vielen bijna in slaap ter plaatse. Een sprite van een halve liter drink je ook niet zo snel op natuurlijk. Eens onder de lakens, vielen de oogjes snel toe.