De transplantatiegeneeskunde is slachtoffer van haar eigen succes. Naarmate een transplantatie een veiliger ingreep wordt die zonder al te grote risico’s levens kan redden, komen er meer en meer mensen voor in aanmerking. Het aantal beschikbare donororganen blijkt echter onvoldoende. Sinds enkele jaren worden de wachtlijsten steeds langer. Het wachten kan maanden, zelfs jaren duren. Soms is het onvermijdelijk dat patiënten overlijden alvorens een geschikt orgaan voorhanden is.

Een belangrijke factor is dat het aantal sterfgevallen waarbij de organen bruikbaar zijn voor transplantatie, zeer klein is. Bij de meeste sterfgevallen vallen het hart en de bloedsomloop onomkeerbaar stil, waardoor de organen onherstelbare schade oplopen en onbruikbaar worden voor donatie. Af en toe wordt een persoon met zware hersenbeschadiging voor behandeling opgenomen in het ziekenhuis, bijvoorbeeld na een ongeluk. Bij een ernstig hersentrauma is vaak kunstmatige beademing nodig. Soms komt het medisch team na een paar dagen tot de conclusie dat verdere behandeling tevergeefs is en dat de patiënt hersendood is. Men gaat in zo’n situatie na of orgaandonatie mogelijk is. Omdat men de beademingsmachine nog niet uitschakelt, blijven de organen intact. Hersendode patiënten zijn de belangrijkste orgaandonoren.